صیقل عطیه مدیران به خودشان! | پشت پرده افزایش بها خودرو

به گزارش همشهریآنلاین به نقل از شرق، در انتهای جماعت دهم گزارش جستجو و تفحصی از صنعتی خودرو ارائه شد که قدری از استفسار های مطرح شده در افکار عمومی پاسخ داده بود.

پیش تیز محمدرضا نجفی، رئیس هیئت استفهام و استفهام از صنعتی خودرو گفته حیات که «خودسهامداری» انبازی های خودروسازی عاملی است که سودهای موهوم برای خودروسازان به ارمغان می آورد.

علی احمدلو، تحلیلگر راسته سرمایه نیز در گپ با شرق خودسهامداری خودروسازان را عاملی معرفی می بطی ء که موجب می شود قانون تجارت دور خورده شود. مدیران عاملی که توسط نهادهای سیاسی گزینش شده اند، اعضای هیئت مدیره شرکت های تابعه را منصوب و اعضای هیئت مدیره شرکت های تابعه هم مدیرعامل انتصابی را تأیید می کنند. طرح ها عاری نظارت برقرار و توجه به منافع مصرف کننده و سامداران و صرفا با نظر شخصیت های دیپلماتیک به پسند می رسند و حاصل اینکه صنعتی خودرو از فضای رضایت سهامداران خارج و بوسیله صنعتی ضرر خانه دادن تحول می شود. رسیدگی بوسیله حساب و تاریخ خودروسازان کار ساده ای ازاله. کارشناسان سهامداری تودرتو در این صنعتی را عاملی می دانند که جستار به شرایط سود و زیان در صنعت خودرو را دشوارتر می کند، ولی گویا اوضاع کمی مبهم تر از آن است که به سادگی بتوان روی آن تفسیر گذاشت. تعدادی پیش محمدرضا نجفی، مهتر هیئت جستجو و تفحص از صنعت خودرو بوسیله خودسهامداری شرکت ‎های خودروسازی ایران رمز کرده بود.

به گفته او دو خودروسازی سهام نصیب و قسمت تو شرکت اصلی را در سال های حدود ۸۷ تا ۹۱ به شرکت های زیرمجموعه خود منتقل می کنند و سهام دولت در دفاتر یکی از خودروسازی ها به حدود ۱۴.۵ درصد و در خودروسازی دیگر بوسیله حدود ۱۷.۵ درصد می رسد. این فرمان باعث می شود ارکان شرکت از کارکردهای بی عیب و مؤثر خویشتن بیرون شوند و بوسیله این ترتیب منویات فرد یا افرادی رویکرد و محتوای برنامه و عمل مالکان، مجامع، هیئت مدیره ها و… را تعیین نرم.

نجفی در بخش دیگری از سخنان خود از سودهای موهومی پرده برمی دارد که حاصل همین خودسهامداری هاست. او می گوید: درون مشارکت یک خودروسازی بعضی تجهیزات لجستیکی و قالب های صنعتی که داخل دفاتر آن شریک بوسیله احتمال قوی به صورت تجدید ارزیابی شده به مسکوک حدود ۵۰ میلیارد تومان بوده است، به باهم اتحاد کردن زیرمجموعه این شرکت بوسیله سکه هزارو ۸۸۵ میلیارد تومان فروخته و اعمال حساب می شود. به تعبیر مهتر هیئت تفحص و استفهام از صنعت خودرو این رفتار مصداق چراغانی صورت های مالی و ارائه شمایل غیرواقعی از عملکرد شرکت هاست؛ یعنی باهم اتحاد کردن مادر اقلامی بوسیله ارزش حدود ۵۰ میلیارد تومان را به مبلغ هزارو ۸۸۵ میلیارد تومان بوسیله مشارکت زیرمجموعه خویشتن فروخته و عملا بیش از هزارو ۸۰۰ میلیارد سود معارفه کرده که این یک سود موهوم است. دورزدن شیوه بازرگانی

اما چگونه خودسهامداری دو شریک خودروسازی ایران علت می شود که این شرکت ها هر نعوظ که دلشان می خواهد، رفتار کنند. علی احمدلو، تحلیلگر بازار تنخواه در مصاحبت با «شرق» درباره صدمات خودسهامداری نشانی می یواش: اولین آسیب حاصل از خودسهامداری بوسیله بی قراری خوردن ساختار مجمع همدستی هاست که بوسیله واسطه آن عملا شیوه تجارت دور می خورد.

او افزودن می کند: وقتی باهم اتحاد کردن یک مجمعی داشته باشد، در نشست هیئت مدیره انتخاب می شود و هیئت مدیره، مدیرعامل را انتخاب می کند. مدیرعامل بخاطر ارتکاب کارهای اجرائی انتخاب می شود، اما داخل خودسهامداری، ساختار کارگزار مدیر که حالا تغییر به عرف شده است، به بی قراری می خورد.

احمدلو می گوید: در شرکت های خودروسازی ایران، مدیرعامل، مدیران همدستی های صوری را منصوب می بطی ء که سهامدار خویشتن این خودروسازی هستند. این مدیران در مجمع، مدیرعاملی که آن ها را منصوب کرده، به عنوان مدیرعامل این باهم اتحاد کردن ها گزینش می کنند و این سیکلی است که هیچ کس نمی تواند آن را بوسیله بی آرامی بزند. این تحلیلگر بازار تنخواه ادامه می دهد: تو حالت معمولی این گونه است که من به عنوان مدیرعامل شرکت، اگر یک طرح توسعه داخل سنگال یا کاشان داشته باشم، باید آن را بوسیله کنفرانس ارائه دهم، مصوبه بگیرم و در نهایت طرح را ارتکاب کنم. به گفته او در یک جهیز عرفی وقتی طرحی به مجمع عرضه می شود، ابتدا طرح توجیهی (بیزینس پلن) آن وارسی می شود. پس ازآن از چکش کاری طرح، اگر ایده اولیه متین باشد، وارد فاز اجرا می شود در جاهل این صورت جلسه رخصت سرمایه گذاری نمی دهد.

این تحلیلگر راسته تنخواه اضافه می ‎کند: در صورت انجام تنخواه گذاری، هر ماه یک سیستم کنترلی دستور کار ها را بررسی می کند که کارهای اجرائی برابر مصوبه عمل شود. اگر مدیرعامل موافق برنامه حرکت نکرده بود، مؤاخذه می شود. در صورت درخواست بودجه اضافه تر، باید مجدد طرح توجیهی ارائه شود. بعد از اینکه پروژه تمام شد، ارزیابی می کنند که مدیرعامل پروژه را شیوه نفس عمل داده است خواه نه و هزینه چقدر بوده است، بازدهی داشته یا خیر و بوسیله این نظام مدیرعامل تخمین می شود.

او می گوید:، اما درحال حاضر درون صنعتی خودروسازی ایران مدیرعامل خودش طرح را اجابت می کند، خود آن را اجرا می کند، خودش نظارت می درنگ و به طرح پول تحدید می دهد. چنانچه پول اندک آمد، خودش مجددا پول بوسیله آن خاص می دهد و در انتهای پروژه عملکرد خویشتن را تجسس می درنگ و خودش به خودش عطیه می دهد. مشکل اینجاست که هیچ کس نمی تواند این حلقه را به هم بزند. منِ مدیرعامل، سهامداران زیرمجموعه را منصوب می کنم و سهامداران زیرمجموعه هم من را منصوب می کنند. تو سیستم سیاسی مشابه این رفتار زیاد دیده می شود، اما در سیستم اقتصادی باید این مسئله درست شود. عدم پاسخ گویی مدیرعامل به سهامداران

به عقیده احمدلو صدمه بعدی خودسهامداری این است که کل شرکت را به یک مدیرعامل وابسته می کنیم. مدیرعامل از جایی امان می شود. یک نهاد سیاسی مدیرعامل را منصوب می درنگ و بنابراین مدیرعامل بوسیله سهامدار پاسخ گو تراشیدن و اگر فردا رئیس جمهور گفت قیمت پراید ۲۰ میلیون تومان، ولی ارزش تمام شده آن ۴۰ میلیون تومان بود، مدیرعامل نگاه می بطی ء ببیند مهتر جمهور چه می گوید. او افزودن می بطی ء: سال گذشته از خردادماه معین حیات قیمت طولانی شده پراید ۴۰ میلیون تومان و بیشتر است تا آبان ماه که دستور از زوجیت جمهوری نرسید، مقدار پراید همچنان پایین بود.

این تحلیلگر بازار تنخواه تأکید می کند: تو چنین سیستمی سهامدار معرفت خسارت می درنگ. مدیرعامل از کسی می ترسد که او را منصوب کرده است. چون سهامدار مدیرعامل را منصوب نکرده است، بنابراین دلیلی ندارد او از سهامدار بترسد یا بوسیله خاطر منافعش سعی کند و بجنگد. بوسیله این نظم منفعت سهامدار حقیقی قربانی کسانی می شود که مدیرعامل را منصوب کرده اند؛ یعنی منافع آن ها قربانی نهادهای سیاسی می شود.

به گفته او سهامدار بصیرت وقتی از بیرون نگاه می یواش و می بیند که مدیرعامل منافع او را تو نظر نمی گیرد از سیستم منفک شده و به سراغ شرکت های دیگر می ‎رود.

احمدلو می گوید: امسال بوسیله دلایل غیرواقعی ارج سهام یکی از خودروسازی ها افزایش یافته است، ولی از سال ۹۰ به پس ازآن کسی که سهام این شرکت را خریده است درون هشت سال هیچگاه بازدهی ای نداشت.

او نشانی می کند: تماس مخدوش بین سهامدار و مدیر در گیتی داخل قالب «اصل سربزرگی اخلاقی» مطرح می شود. در ایران شاهد طولانی بندهای این عنصر هستیم.

بوسیله گفته این تحلیلگر میدان سرمایه، در قالب خودسهامداری منابع زیادی از انبازی های خودروسازی بلوکه می شود؛ درحالی که می توانند آن را آزاد کرده و به سهامدار و خریدار اصلی عرضه کنند.

او افزودن می نرم: داخل دیگر نقاط گیتی ۱۰ درصد امر را خودروساز ارتکاب می دهد و ۹۰ درصد از منابع اجنبی تأمین می شود، اما در ایران وارونه است و می بینید شریک شدن های متنوع یک خودروسازی ۵۲ هزاره پرسنل دارند و خود این باهم اتحاد کردن نزدیک هشت تا ۹ هزاره جمعی دارد درحالی که اگر مشارکت های خودروسازی را بفروشند و آن را نقل مکان کنند، اندوه خودسهامداری برطرف می شود و غصه چابک سازی اتفاق می افتد، ولی آنچه درون صنعتی خودروسازی ایران رخ می دهد، با اصول علم مدیریت در تفاوت است.